Bij het ontwerpen laat ik mijn verbeelding de vrije loop en daarbij gaan alle remmen los. De laars als kunstobject komt in beeld. De degelijke draagbaarheid van de laars is ondergeschikt aan het uiterlijk. Niet gehinderd door praktische zaken als comfort en bescherming tegen weersinvloeden, kan ik in mijn laarzen materialen verwerken als stof, kant, plastic of latex. Ik maak extreem hoge hakken en plateauzolen waarop het balanceren is en ik gebruik bijzondere sluitingen. Alles is mogelijk.

En natuurlijk is op de meeste van mijn laarzen te lopen. Maar het is aan degene die ze draagt om te bepalen hoe comfortabel het voelt. Want bij sommige laarzen gaat het om andere gevoelens dan comfort!

Zo vrij als een vogel

Mijn ideeën ontstaan op onverwachte momenten, zoiets is ongrijpbaar. Als een bliksemflits, dat is nog de beste omschrijving. En zit het beeld van zo'n nieuwe laars eenmaal in mijn hoofd, dan kan ik aan niets anders meer denken! Een tekening ervan maken is bijna niet nodig; in mijn hoofd zit een helder beeld van de laars.

Ik ruim mijn kledingkast op, tref daarbij een oud corset aan en besluit er laarzen van te maken. Ik droom over een puzzel die, eenmaal gelegd, een paar laarzen vormt en ik maak ze. Zo gaat dat steeds maar door. Alle ontwerpen die ik in mijn hoofd heb, willen mijn handen graag maken.

Ik voel me als ontwerpster zo vrij als een vogel. Ik zoek naar vormen en kleuren om het beeld te vormen dat ik voor ogen heb. Of ik mijn doel bereikt heb, weet ik pas als de laars af is. Zodra ik de leest uit de laars trek, altijd een opwindend moment, word ik geraakt door allerlei gevoelens. Mijn eigen laarzen kunnen me tegen de vlakte slaan, doen dansen van plezier, een adrenalineshot geven of afschuw bezorgen. Maar altijd verwonder ik me over zo'n bijzonder object; een Wonderlaars.